امروز صبح وقتی خدا پنجره آسمونش را باز کرد از من پرسید:

چه آرزویی داری؟                                                    

گفتم خدایا!!!!                                                        

 مواظب کسی که این وبلاگ رو میخونه باش چون برام

 خیلی عزیزه

 بدون حضور مقدست زندگیم همچو سیگار لای انگشتانم رو به پایان است

هر کس که تو را زمن بگیرد                   شب تب کند و سحر بمیرد

ای عشق گر جان طلبی جان به تو بخشم      از جان چه عزیز است بگو تا به تو بخشم

عشق یعنی،زندگي در يك بهشت                                     

                                            عشق يعني،انتهاي سر نوشت

عشق یعنی،قطره اشك صدف                                   

                                              مستي و رقص سماواتي دف

عشق یعنی،گريه هاي چشم خمار                                    

                                              بوسه هاي مهر بر لب يار

می خواهم بگویم دوستت دارم... می خواهم بگویم که به تو نیاز دارم... نمی دانم... اصلا این خواسته عملی می شود یا نه اما دوست دارم تو را تا همیشه برای خودم داشته باشم... با اینکه این نامه را برای تـو می نویسم اما امیدوارم کـه نامـه ام را نخوانی و نفهمی....... نمی دانم چـرا اینقدر از عکس العمل تـو می ترسم با اینکه به تـو اعتماد راسخ دارم ........ حس می کنم بالاخره عشق واقعی زندگی ام را انتخاب کرده ام.... این همه مدت برای بدست آوردن این عشق دست و پا می زدم و حالا بعد از سالها فهمیدم که بالاخره آن عشق واقعی چیست اما می ترسم... از ابرازش می ترسم... از به سرانجام نرسیدنش می ترسم

گفتند : شکست يعني تو ديگر به آن نمي رسي !!                                                

                     گفتم : نه ! شکست يعني من بايد ازراه ديگري به سوي او حرکت کنم .

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه ...

 

خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ...

 

خيلي سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به

خاطرش زنده اي ...

 

 خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ،

 

                                    بعد بفهمي دوست نداره

از خود بی خبری اصل مجازات من است

كي اشكاتو پاك ميكنه

شبها كه غصه داري

دست رو موهات كي ميكشه

وقتي منو نداري؟

شونه كي مرهم هق هقت ميشه دوباره

از كي بهونه ميگيري شباي بي ستاره

برگ ريزوناي پاييز كي چشم به رات نشسته؟

از جلو پات جمع ميكنه برگهاي زرد و خسته؟

كي منتظر ميمونه حتي شباي يلدا

تا خنده رو لبات بياد

شب برسه به فردا                                     

كي از سرود بارون

قصه برات ميسازه

از عاشقي ميخونه

وقتي كه راه درازه

كي از ستاره بارون

چشماشو هم ميذاره

نكنه ستاره يي بياد

ياد تو رو نياره

 

دوباره دلم واسه قربت چشمات تنگه
دوباره اين دل ديون واست دل تنگه
وقت از تو خوندن ستاره ترانه هام
اسم تو براي من قشنگترين آهنگه

بي تو يک پرنده اسير بي پروازم
با تو اما مي رسم به قله آوازم
اگه تا آخر اين ترانه با من باشي
واسه تو سقفي از آهن با صدام مي سازم

با يک چشمک دوباره
من و زنده کن sh
نذار از نفس بيافتم
تويي تنها راه چاره

آي sh آي sh
بي تو شب نوري نداره
اين ترانه تا هميشه
تو رو ياد من مياره

تويي که عشقم از نگاه من مي خوني
تويي که تو تپش ترانه هام پنهوني
تويي که هم نفس هميشه آوازي
تويي که آخر قصه من مي دوني

اگه کوچه صدام يه کوچه باريکه
اگه خونم بي چراغه چشم تو تاريکه
مي دونم آخر قصه مي رسه به داد من
لحظه يکي شدن تو آينه ها نزديک

با يک چشمک دوباره
من و زنده کن sh
نذار از نفس بيافتم
تويي تنها راه چاره

آي sh آي sh
بي تو شب نوري نداره
اين ترانه تا هميشه
تو رو ياد من مياره

 

 يادت هست كه گفتي : دوستت دارم

          سرم رو پايين انداختمو گفتم : نظر لطفته

 

          سرم رو بالا اوردي و تو چشام نگاه كردي وگفتي: نظر لطفم نيست ، نظر دِلَمه

 

          تكرار اون نگاه نافذ و اون جمله كه هيچ وقت برام تكراري نميشه 

 

          باعث شد كه دلِ منم صاحب نظر بشه 

          و منو مجبور كنه كه بهت بگم : منم دوست دارم   

 

          مگر نگفته بودي "دوستت دارم"؟

 

           مگر دوستت نداشتم؟

 

          پس چرا حالا ، تنها هم آغوش من يادِ توست؟

 

          يكي از ما دو تا دروغ مي گفت.....

 

         ولي هنوز همانقدر برايم عزيز هستي كه نمي توانم تُهمت اين دروغگويي را به تو بزنم

 

         آري من دورغ مي گفتم...

     
         دورغي به وسعت تمام بي تو ماندن هايم

  

                          من دوستت نداشتم     

        

                                         من ديوانه وار عاشقت بودم

 

      من تو را با ذره ذره وجودم می پرستیدم ....

 

   

 

روزگاری در گوشه ای از دفترم نوشته بودم......

تنهائی را دوست دارم چون بی وفا نیست

تنهائی را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام

تنهائی رادوست دارم چون عشق دروغین درآن نیست

تنهائی را دوست دارم چون خدا هم تنهاست

تنهائی رادوست دارم چون در خلوت وتنهائیم در انتظار خواهم گریست وهیچ کس اشکهایم را

نمیبیند

اما از روزی که تو رادیدیم نوشتم

ازتنهائي بيزارم چون تنهائی یاد آور لحظات تلخ بی تو مردنم 

   است...........

خانه خراب تو شدم به سوی من روانه شو

سجده به عشقت میزنم منجیه جاودانه شو

ای کوه پر غرور من سنگ صبور تو منم

یه لحظه ساز عاشقی عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام میخواهمت میخواهمت

تو ماندگاری در دلم میدانمت میدانمت

ای همه ی وجود من نبود تو نبود من

 ای همه ی وجود من نبود تو نبود من

 بدترین شکل دلبستگی به کسی آن است که در

کنار کسی باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید .

بی تو دیگر مجالی برای زندگی دوباره نیست                           

                                         آرزوی قلبم مرگ است 

صدایی هر روز وجودم را پر از عشق و زندگی می کند و چیزی خاطرم را پر از اطمینان . اطمینان از ماندن

و در احساس کسی بودن وجودم پر است از گل های نو شکفته باغ صمیمیت و هر روز دسته ای زیبا از

این گل ها را می چینم و آن را تقدیم می کنم به باغبان مهربان و پر از عطوفت گلستان زندگی ام . روزی

باغبان به من گفت گل های زیبای باغ را نچین چرا که پژمرده شده و با پژمرده شدن آنها دل من میگیرد .

توصیه اش را گوش کرده و دیگر گل ها را نچیدم ودر عوض چیز بهتری به او هدیه دادم!!

دستش را گرفتم و او را به گلستان آورده و گل ها و باغ را به او سپردم امااین کافی نبود باغ پر از محبت و

سادگی و لبریز از عشق دلم را هم به او دادم چرا که لیاقت او بیشتر از آن گلستان محقر بود.

هر روز نه فقط در چهره گل ها بلکه در وجود خودم هم احساس شادابی دو چندان کردم . احساس

زندگی دوباره احساس اینکه دوباره متولد شده و در کنار باغبانی که وجودش چون سرخی گلها لبریز از

عشق . چشمانش سرشار از محبت و مهربانی و حرفهایش نشان از عاشق بودن .

اما روزی باید می گفت راز نگفته اش را...

که می خواهد برای همیشه او را ترک کند بی آنکه بگوید چرا...

برای تو می نویسم . تویی که مرا با عشق خویش خلق کردی .تویی که پرواز به من

آموختی بدون بالی برای گشودن . پر پرواز به من دادی بی آنکه خویش بر بال هایم

بنشینی و اوج گرفتنم را به نظاره روی. خلقم کردی از هیچ ولی دوباره ویرانم کن که خود

 طاقت ویران کردن ندارم . بی تو هیچم  و تو می دانی. تو می دانی وجودم را بر وجودت

 بنا نمودی و چه قصر سست بنیادی . قصری که تو بر دریاچه ی هوس ساختی و من

بردشت نام آور عشق. تو ندانستی چه می کنی با قلب یخ زده ی من ومن می دانستم

طریق دل بستن را.

می سرودم عشق را بی آن که بدانم قافیه را .

می کشیدم پروانه را بر بوم گونه هایت بی آن که بدانم شمع چیست.

دیگر گل را باور ندارم . نمی توانم آسمان را باور کنم.

رفتی....

فرشته ی نازمنی

خوشکل و دلدار منی

اسیر دو چشمونت منم

می دونم که باور نداری

می گم دلت از سنگ شده

نگو  که   بی  وفا   شد ی

می خوام دست شبو بگیرم

برم   رو   سینش   بشینم

که شاید بشم ستاره چشات

اونوقت بیفتم تو نگات

با چشات نگام کنی

هر جا که باشم

تو منوصداکنی

شکستی عاقبت من را شکستی         بلورینی و اهن را شکستی

تو باید می شکستی من شکستم       تو قانون شکستن را شکستی

ای بهترینم زمانی که از تو خواستم نری چه کردی, تنها زمین را نگاه میکردی که چگونه از

اشک های من خیس شده ولی باز هم رفتی, زمانی که تو می رفتی در چشمانم, در دستانم, در قلبم

و در تمام وجودم التماس بود که نری اما تو حتی ذره از وجودم را ندیدی, زمانی که آن مسیر را

بر می گشتم دوست داشتم تمام اینها خواب باشد و باز هم آن صدای مهربانت را بشنوم, اما باز

هم اشک هایم به من این خبر را دادند که تو خواب نیستی , این را میدانستم که دیگر حتی نمی توانم

آن هدیه آخر تو را نگاه کنم, نمی توانم حتی قدمی بگذارم آن روز اول قلبم را با تمام عشقی که بود

به تو دادم و می دانستم که در وجودم دیگر قلبی نمانده چون تمام آن عشق تو بود و حال که رفتی

دیگر آن قلب ترک خورده, آن قلب که حتی ذره هایش هم بوی تو را میداد, دیگر با آن چه میتوان کرد.

آن لحظه بود که از خدا خواستم مرا از این دنیا ببرد, اما خدا هم مرا با خود نبرد آنقدر اشک ریختم که

دیدم تو در بالای سر من ایستادی و مرا می نگری و با اشک می گویی مرا ببخش, آنقدر آن لحظه

خوشحال بودم و تنها حال فهمیدم که چرا خدا مرا با خود نبرد, چون تو هنوز ذره ای از قلبم را به من

پس نداده بودی.

محبت از درخت آموز که حتی سایه از هیزم شکن هم بر نمی دارد

فرقي نمي كند، گودال آبي كوچك باشي

يا دريايي بيكران

زلال كه باشي آسمان درتوجاريست 

با نگاهي عاشقانه مست شدم

 

 

بعد از مدت ها در آغوشت نشسته بودم آرام و ساکت . گرمی دستانت را بر روی تن یخ زده ام چـه عاشقانه حس می کـردم . نگـاهی بـه چشمـان عاشقم انداختـی ......... پاکـی نگاهت تنم را بـه لرزه انداخت .............
چه حس زیبایی بود در آغوش تو بودن .........................
اشک در چشمانم حلقه زده بود . درد دلم را از نگاهم خواندی .................
چشمانت را بستی و شروع کردی به خواندن ................
آرام زمزمه می کردی .........    

                دلم گرفت ای هم نفس                   پرم شکست تو این قفس ......  
دستم را بـاز کردم تیغ در دستـانم برقی زد ...... لحظه هـای آخر بـود همیشـه آرزو داشتم در آغوش تو بمیرم و این بهترین فرصت بود ....... آرام تیغ را بر روی دستانم گذاشتم ناگهان ترس عجیبی تمام وجودم را فرا گرفت دستانم می لرزید اما فرصتی نداشتم باید قبل از آنکه چشمانت را باز کنی کار را تمام می کردم ........
تیغ را روی دستم کشیدم خون به سرعت از بدنم خارج می شد دست هایم را مشت کردم و فشار دادم تا مبادا از شدت درد تکان بخورم و تو چشمت را باز کنی .....................
لحظه های آخر بود در کنار تو در آغوش تو جان دادن لذت عجیبی داشت و تو هنوز زمزمه می کردی
صدایت را برای آخرین بار می شنیدم . دستت را آرام بر روی لبهایم کشیدی برای آخرین بار دستان نجیبت را بوسیدم و چشم هایم را به روی همه تنهایی ها بستم
بدنم یخ زده بود . سرمای ناگهانی بدنم تو را به خودت آورد چشمانت را باز کردی و دیدی از من تنها یک لباس خونی و دستمالی خیس از اشک برایت باقی مانده ...........

^{ديدي                                عشقي}

^{نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق}

^{@@@@@@@@@  نبودش @@@@@@@@@@}

^{امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه}

^{فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم}

^{عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت}

^{نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش}

^{حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي}

^{سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو}

^{طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي}

^{باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته}

^{بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از}

^{رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت}

^{گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم}

^{گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو}

^{به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري}

^{گفتم كه تو مي دوني،سرخاك}

^{تو مي ميرم ، ولي}

^{تا لحظه مردن}

^{نمي گيرم}

^{دل از}

تو 

اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست 

اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست

پس با تمام وجود فرياد ميزنم

                                      دوستت دارم

به تودل سپردم به خیالم ماندگاری

دل من تو رو می خواد
تو کی هستی که دلم برات پر ميزنه
برای ديدن تو به آسمون سر ميزنه
تو نباشی دل من بی عشق تو ميميره
تو بايد بدونی دلم به عشق تو اسيره
دل من تو رو می خواد
تو اميد زندگيمی تو تمام زندگيمی
توئی اون صدای قلبم توئی اون بود نبودم
جز با تو بودن آرزويی نداره دل من تو رو می خواد
من می خوام تو منو صدا کنی
يا فقط يه بار تو چشمام نگاه کنی
بيا برگرد دوباره
بی تو اين دل بيقراره
دل من تو رو می خواد
بدونه تو دل من رنگ بهار نداره  

من چرا دل به تو دادم که دلم میشکنی

هر چه از عشق بگویم تو همه طعنه زنی

طعنه زن باک ندارد دل غمدیده ی من

هر چی باشه من یک مردم تو هم از جنس زنی

میگی نه یالا بفرما خل وچل قحطه تو دنیا

که شدی همدم اون مردک احمق !! امید!!

من همش گل میگم و حرفای خوب خوب میزنم

تو شدی آینه دق میگی خیلی خفنی

خفنم باشه قبوله ...به جهنم...به درک

اما ای دختر خوشکل قبول کن که یکم بد دهنی

من چه جوری اخه باید به تو ثابت بکنم

که بابا خانم خوشکل بخدا عشق منی